ygtozdmr depresyon mektubu
Agalar beni bu aralar fena gelecek kaygısı sardı amk ya ama bu kaygı liselilerin yaşadığı gibi sınavı kazanır mıyım gibi değilde daha çok felsefik bir kaygı. Kazayla vesaire genç ölmediğimiz sürece max 80 sene yaşıyoruz ve bunun ilk 15 yılı hayatı öğrenmekle geçiyor son 10 yılı ise hastalıklarla, hastanelere gitmekle geçiyor aradaki sürede ise binlerce sıkıntı ve acı çekiyoruz sadece kendi sıkıntılarımız olsa yine iyi ama ülkenin sorunları, dünyanın sorunları, yozlaşma, kutuplaşma, cinselliğin pompalanması, mülteciler, terör, siyasi kavgalar, ekonomik krizler gibi bize bağlı olmayan ama bizide çok yakından etkileyen bir sürü sıkıntıya maruz kalıyoruz, çok şanslı değilseniz varlıklı ve huzurlu bir evde doğmadıysanız hayatla daha çocukken tanışıyorsunuz zaten, çocukken yaşadığınız travmalar da hiç bir zaman peşinizi bırakmıyor, mutlu olduğun, huzurlu olduğun bir an hatırlatıyor kendini, ne kadar zengin olursan ol bir şekilde hatırlatıyor kendini. Yüzde 1'lik bir kesim dünyada cenneti yaşıyor kalanlar eziliyor, dine yöneliyim belki huzur bulurum diyorsun dini çıkarlarına alet edenler seni bundan da soğutuyor, insanlarla tanışıyorsun dost arkadaş oluyorsun bir orospu çocukluğu yapıp canını sıkıyorlar, bir kızla tanışıyorsun çok iyi hissettiriyor ama onunda sonu berbat bitiyor, bir kaç bin kilometre batıda ki insanlar hayatlarını dolu dolu geçirirken ortadoğu da doğanlar sanki oyunda zor modu seçmiş gibi ya acı dolu bir yaşam sürdürüyor yada çok acımasız bir şekilde öldürülüyor, binlerce peygamber inmiş yüzlerce düşünce akımı yayılmış ama hiç biri sonucu değiştirmemiş dünya hala boktan bir yer. bildiğin aciz varlıklarız, mücadele etmeye korkuyoruz , gerçi mücadele etsek bile hiç bir zaman hakkımız olanı vermiyor sistem, hiç bir şeyin anlamı yok gelip geçici zevklerle kendimizi oyalayıp ölümü beklemekten başka çaremiz kalmadı. Tanrı bizi ıslah eylesin