Number 1
Alışırım Gözlerimi Kapamaya
Tertemizdi sanki dünya
Gözlerimi açtığım anda
Hiç düşünmeden inandım
Masal tadında yarınlara
Yalanlar ortasında kaldı tüm çocukluk anılarım
Çizgi romanların dışında bir kahraman bulamadım
Toz pembe olmasaydı keşke tüm rüyalarım
Hep sorular sordum ama cevaplarını alamadım
Hep yalan söylenmiş hep yalan
Kavuşamadı hiç ayrılanlar, masallar gerçek olmadı
Aşık olduğum sokaklarda kimseler konuşmadı
Ama şehir hiç susmadı hep ağladı, hep ağladı
Son bir umut verse biri
Ve güzel olacak bir gün her şey dese
Ben inanırım belki de bu yalana
Ben de alışırım gözlerimi kapamaya
Bir yol görünse uzaklarda
Işıklar altında son bulan
Melekler alsa beni götürse
Karanlığa teslim olmadan
İşkence gördü asfaltlar, çatlaklarına kan doldu
Yıkıntılar arasında kaç çocuğun hayalleri kayboldu?
İnsan neden kendini unuttu neden kendinden oldu?
Hangi yolda kaç kişi bir hiç uğruna canından oldu?
Hep yalan söylenmiş hep yalan
Ayrılanlar hiç kavuşmadı, dinlediğim masallar hiç gerçek olmadı
Kimse sandığım kadar masum kalmadı, savaş durmadı ölüm azalmadı
Son bir umut verse biri
Ve güzel olacak bir gün her şey dese
Ben inanırım belki de bu yalana
Ben de alışırım gözlerimi kapamaya
Son bir umut verse biri
Ve güzel olacak bir gün her şey dese
Ben inanırım belki de bu yalana
Ben de alışırım gözlerimi kapamaya
Son bir umut verse biri
Ve güzel olacak bir gün her şey dese
Ben inanırım belki de bu yalana
Ben de alışırım gözlerimi kapamaya
Vou-me habituar a fechar os olhos
Como se o mundo estivesse limpo
No momento em que abro os olhos
Acreditei sem pensar.
Para um amanhã com sabor a conto de fadas
Todas as minhas memórias de infância no meio de mentiras
Não consegui encontrar um herói fora da banda desenhada.
Gostava que os meus sonhos não fossem tão cor-de-rosa
Sempre fiz perguntas mas nunca obtive respostas
Sempre menti, sempre menti
Aqueles que se separaram nunca se encontraram, os contos de fadas nunca se tornaram realidade
Ninguém falava nas ruas onde me apaixonei
Mas a cidade nunca parou de chorar, sempre a chorar, sempre a chorar
Se alguém pudesse dar-me uma última esperança
E tudo ficará bem um dia
Talvez eu acredite nessa mentira.
Vou-me habituar a fechar os olhos
Se uma estrada aparece ao longe
Sou eu que acabo debaixo das luzes
Se os anjos me levassem
Sem se renderem à escuridão
Asfalto torturado, fendas cheias de sangue
Quantos sonhos de criança se perderam entre as ruínas?
Porque é que o homem se esqueceu de si próprio, porque é que se tornou ele próprio?
Quantas pessoas perderam a vida por nada, em que estrada?
Sempre uma mentira, sempre uma mentira
Aqueles que se separaram nunca se encontraram, os contos que ouvi nunca se tornaram realidade
Ninguém permaneceu tão inocente como eu pensava, a guerra não parou, a morte não diminuiu