Rümos ve berkos sevgi
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, yemyeşil ormanların arasında küçük bir köy varmış. Bu köyde Anne Rümos ve oğlu Berkos yaşarmış. Anne Rümos, sevgi dolu, merhametli ve bilge bir kadınmış. Oğlu Berkos ise enerjik, neşeli ve öğrenmeye hevesli bir çocukmuş.
Bir gün, köyün yakınındaki ormanda yürüyüş yapmaya karar vermişler. Anne Rümos, doğanın her köşesinde bir hikaye olduğunu bilirmiş ve oğlu Berkos’a doğayı sevdirmek için sık sık bu yürüyüşleri yaparlarmış.
Ormanın derinliklerine doğru ilerlerken, Berkos aniden durup annesine seslenmiş: "Anne, şu büyük ağacın altındaki çiçeklere bak! Ne kadar güzel açmışlar."
Anne Rümos gülümseyerek oğlunun yanına gitmiş ve çiçeklere bakmış: "Evet, Berkos. Doğa bize her zaman en güzel hediyelerini sunar. Bu çiçekler de doğanın sevgisinin bir göstergesi."
Berkos, annesinin dizinin dibine oturmuş ve sormuş: "Anne, doğa bizi neden bu kadar seviyor?"
Anne Rümos, Berkos’un saçlarını okşayarak anlatmaya başlamış: "Doğa, tıpkı biz insanlar gibi, sevgiyle beslenir. Ona iyi davrandığımızda, o da bize güzelliklerini ve bolluğunu sunar. Tıpkı seninle aramızdaki sevgi gibi, Berkos. Seninle ben, birbirimize sevgiyle yaklaştıkça, aramızdaki bağ güçlenir ve büyür."
Berkos, annesinin sözlerinden çok etkilenmiş. Ormanın derinliklerinde ilerlerken karşılarına bir tilki çıkmış. Tilki, korkmuş bir şekilde etrafa bakınırken, Anne Rümos tilkinin yanına gitmiş ve sakin bir sesle konuşmuş: "Merhaba küçük tilki, neden bu kadar endişelisin?"
Tilki, gözyaşlarını silerek anlatmış: "Ormanda yolumu kaybettim ve annemi bulamıyorum."
Berkos, annesinin nasıl bir iyilik yapacağını merakla izlerken, Anne Rümos tilkiye sevgi dolu bir bakış atmış: "Merak etme küçük tilki, biz sana yardım ederiz. Senin anneni bulana kadar bizimle gel."
Tilki, Anne Rümos ve Berkos ile birlikte ormanın içinde yürümeye başlamış. Bir süre sonra, tilkinin annesini bulmuşlar. Küçük tilki, annesine sarılarak teşekkür etmiş ve Anne Rümos’a dönerek demiş ki: "Teşekkür ederim. Sizin sayenizde annemi buldum."
Anne Rümos, sevgi dolu bir gülümsemeyle yanıt vermiş: "Sevgi ve yardımlaşma, her zaman bizi doğru yola çıkarır. Unutma ki, bizler birbirimize destek olduğumuz sürece hayat daha güzel ve anlamlı olur."
O günden sonra, Berkos ve Anne Rümos, ormanda daha fazla vakit geçirmeye ve doğanın sevgi dolu hikayelerini keşfetmeye devam etmişler. Bu sevgi dolu yürüyüşler, onların arasındaki bağı daha da güçlendirmiş ve Berkos, annesinden öğrendiği sevgiyi hayatının her alanında uygulamaya başlamış.
Ve böylece, Anne Rümos ve oğlu Berkos, sevgi dolu hikayelerini paylaşarak yaşlanmışlar. Onların hikayesi, köydeki diğer çocuklara ve ailelere ilham olmuş, sevginin ve doğanın gücünü herkese öğretmişler.
Onlar ermiş muradına, biz çıkalım kerevetine...